#63 Żyję.

Żyję. I mam się chyba lepiej niż kiedykolwiek.

Tak to teraz wygląda. Siedzę w swoich już lekko zdezelowanych fuzzy socks'ach, pod kocem z kolekcji z Kubusiem Puchatkiem (love.) i piszę dla Was posta. Pierwszego od... Nie będę sprawdzać kiedy. Nie lubię dowodów na to, jak bardzo jestem nieregularna w pisaniu postów.

I we wszystkim.

Od kilku tygodni nie pojawił się żaden nowy film na kanale. (Wybaczcie.)

Za dużo. W głowie, w pracy. Za dużo przeczących sobie emocji i uczuć. 

Ale... To już prawie za mną. Jeszcze tylko zmiana pracy i mam nadzieję, że moją psychę ogarnie święty spokój...

W końcu śpię normalnie. Nie ryje mi głowy to, co tak bardzo męczyło mi życie od kilku dobrych lat. Nie czuję się już tak, jak czułam się przez ostatnie ponad 4 lata. 

A wszystko dzięki Damianowi... Nie mogłam mieć lepszej osoby obok siebie.

I to na całe życie...

Przyznałam się do wszystkiego, co zatruwało i utrudniało mi radość z czegokolwiek. Do tego, jak wpadłam w błędne koło, myśląc, że mi to pomoże - a z każdym razem było coraz gorzej. 

Nawet nie wiecie jak mi ulżyło. 

...................................................................................................................................................................

Przedwczoraj o mały włos w najlepszym wypadku zrobiłabym sobie dość konkretną krzywdę. Na szczęście napieprzają mnie tylko żebra. Oby nie były złamane :)

Remont prawie skończony. Kolejne osiągnięcie.

Teraz tylko zmienić pracę. I nauczyć się cieszyć się ze wszystkiego.

I będzie idealnie. :)

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Czas na herbatę.

Autumn came.